In Memoriam

In Memoriam
In memoriam Willy van der Kooij-Maat
Van Marry Rottier-Rodenburg ontvingen wij onlangs een in memoriam van Willy van der Kooij-Maat die op 23 februari jongstleden plotseling is overleden in de leeftijd van 83 jaar.

Willy van der Kooij-Maat woonde in de Cipressendreef 45. Haar man Mar is in 1983 overleden. Ze hadden twee kinderen Rob en Anja. Hun dochter Anja had MS en kon niet zelfstandig wonen. Wil heeft gezocht naar een geschikt verzorgingshuis voor haar en dat vond ze in Katwijk. Daar ging ze elke zaterdag op bezoek. Anja is in 2016 overleden. Wil was een zelfstandige vrouw die alles regelde. Ook kerkelijk was zij zeer betrokken en ze was onder andere contactpersoon. In het Zonnehuis was ze vrijwilliger en daar organiseerde ze jeu de boule voor de bewoners.
Wil voelde zich de ochtend van 23 februari niet goed. Ze werd in de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Haar toestand verslechterde zienderogen en ze is 16.30 uur aan een gescheurde aorta overleden. Op de kaart staat, Bedroefd, maar dankbaar voor de mooie herinneringen.
In familiekring is afscheid van haar genomen op dinsdag 2 maart jongstleden. Wij  wensen ieder die in Wil een geliefde moeder, oma, familielid, vriendin en zoveel meer moeten missen, sterkte voor de komende tijd.

In memoriam Arie Poot
Op 12 april 2021 is overleden Arie Poot in de leeftijd van 87 jaar.
Arie Poot is in 1933 geboren. Een roerige tijd die zal leiden tot de Tweede Wereldoorlog. En die gebeurtenis zal van grote invloed zijn op zijn leven. Als kind gaat hij samen met zijn moeder bedelend langs de huizen tot in ’s Gravenzande aan toe. Zijn vader die kort voor de oorlog de overstap maakt van de visserij naar de koopvaardij zal hij pas na de oorlog weer terug zien. Na de oorlog gaat hij werken voor Shell. Tijdens zijn verlof ontmoet hij bij de groenteboer een jonge vrouw die later zijn echtgenote zal worden. Hij komt aan wal en ze gaan wonen in de Westwijk en zijn jarenlang betrokken bij de Ichtuskerk. Dan verhuizen ze naar Holy. Het kerkelijk onderdak en thuisgevoel van eerst kunnen ze hier niet vinden. De band met de gemeente wordt minder, hun geloof blijft onverminderd sterk. Iedere zondag staat Nederland zingt aan en zingen zij beide de bekende en soms minder bekende verzen mee. Moeite is het gezin niet bespaard gebleven. Triest maar waar, zijn vrouw vecht voor haar leven in het ziekenhuis en weet niet dat haar man is overleden. De begrafenis heeft zonder haar aanwezigheid plaatsgevonden. Dit maakt het voor het gezin extra moeilijk. Wij wensen een ieder die in Arie Poot een geliefd persoon missen, sterkte en Gods nabijheid.
Ds. Hugo Habekotté

In memoriam Bastiaan van der Staaij
Op 8 april 2021 is overleden Bastiaan van der Staaij in de leeftijd van 96 jaar.
‘Ik heb hem nog gekend als bakker’. Op de dag van de uitvaart ben ik in gesprek met één van de dragers. Hij herinnert zich nog de tijd waarin Bas van der Staaij bakker is geweest. Wanneer ik hem vertel dat hij later postbode is geworden, zegt hij: ‘Dat wist ik niet!’ Geboren in Ridderkerk is hij een ‘bekende’ Vlaardinger geworden. Bakker of postbode, velen zullen zich Bas van der Staaij op deze wijze herinneren. Trouw kerkganger ook. Samen met zijn vrouw Pietje Mom, ze zouden geen zondag overslaan. Na het overlijden van Pietje verliest het leven haar glans. Het gemis valt hem zwaar. Op een andere manier en minder zichtbaar, hij blijft met onze gemeente verbonden. Hij luistert naar de kerkdiensten vanaf het stickie dat na de dienst bij hem wordt bezorgd. Hij gaat het contact missen en is soms ook teleurgesteld. Kennen ze hem nog? Vrijdag 16 april jl. nemen we met de naaste familie en vrienden afscheid en staan stil bij de woorden van psalm 42. Psalm van omzien en verlangen. Omzien naar hoe het eens was en uitzien naar wat nog komt en inmiddels voor Bas van der Staaij werkelijkheid is geworden, nabij God te zijn. Wij wensen de familie en allen die in Bas een geliefd persoon missen, sterkte en Gods nabijheid.
ds. Hugo Habekotté

In memoriam Teuntje Langstraat - Vermeer
Dinsdag 6 april 2021 overleed Teuntje Langstraat - Vermeer, in de gezegende leeftijd van 98 jaar. Ze is geboren in Spijkenisse, in gezin van 11 kinderen, in een dijkhuisje aan de Boezem. Zij trouwde met Jo Langstraat en samen kregen ze vier kinderen. De oudste, dochter Ria, werd nog geboren in Spijkenisse, toentertijd echt een dorp. Het was een hele stap voor haar om te verhuizen naar de overkant van de rivier, het veel grotere Vlaardingen, waar haar man werkte bij de Shell. Zij was voor iedereen in de weer, ook in de kerk. Zij en haar man zijn tot op hoge leeftijd samen geweest. De laatste drie jaar kon ze niet meer op zichzelf blijven wonen en is ze naar Drieën-Huysen Noord verhuisd.

De keren die ik mevrouw Langstraat daar heb mogen ontmoeten, is mij opgevallen, dat ze verschillende gezichten had, die haar innerlijk sterk weerspiegelden. Ik ken haar met een lachend gezicht, waar de vreugde en de blijdschap zó van af te lezen zijn. Maar soms zag ik toch ook een gezicht dat somber stond, Het leven drukte op dat moment dan zwaar op haar. Dan had ze geen behoefte om te praten, en zat ik soms even stilzwijgend bij haar. Ze vertelde zelf eens, dat er dan vroeger altijd tegen haar gezegd was, dat ze niet mocht huilen, dat ze sterk moest zijn.
Ze had vooral de blik naar voren gericht. ‘Ik geloof dat ik mag hopen...,’ was haar laatste woord. Voor nu en nog eens. Ook voor dat wenkend perspectief, als ik je zie in de hemel (Trijntje Oosterhuis, The Passion).

Woensdag 14 april hebben we in de familiekring afscheid van haar genomen. Kostbare en kostelijke herinneringen hebben we daarbij met elkaar gedeeld. We luisterden ondermeer naar dit lied: “Beveel gerust uw wegen, die wolken, lucht en winden, wijst stuur en loop en baan, zal ook wel wegen vinden, waarlangs mijn voet kan gaan.” Mevrouw Langstraat hield van de weidsheid van de zee en fascinerende wolkenluchten waar de zon doorheen speelt. Ze werd er door mee-gevoerd. En dan ‘vervolgde ze haar weg met blijdschap,’ zoals haar trouwtekst haar had meegegeven (Handelingen 8:39).
Hierna hebben we haar lichaam te ruste gelegd op begraafplaats Holy, bij haar geliefde man. Haar naasten wensen we veel sterkte toe. Moge haar nagedachtenis tot zegen zijn.
ds. Peterjan van der Wal

Wij gedenken Astrid Erica van der Poel, (Fazantlaan 349, overleden op 21 maart, 84 jaar). Geboren in Indonesië groeide ze op met haar moeder. Ze kende een fijne jeugd totdat ze in een kamp terecht kwam. Later bouwde ze met haar moeder in Nederland een bestaan op. Jaren werkte ze met plezier voor Van Nelle, waar ze zeer gewaardeerd werd. Bescheiden was ze, zeer zorgzaam voor haar moeder, ze had haar zaken graag op orde en hield van wandelen. Het verlies van haar moeder met wie ze een zeer hechte relatie had, was een klap. Door haar afnemende gezondheid en het wegvallen van mensen om haar heen, kenmerkten haar laatste jaren zich door gevoelens van eenzaamheid en onrust. Er waren veel zorgen om haar. Ze kende worsteling in haar leven, maar hing óók aan dat leven. Op 21 maart is ze in het ziekenhuis overleden, nu is er de rust waar ze zó naar verlangde. Op 26 maart was het afscheid op Holy.
Petra Nijboer

Wij gedenken Jannetje Eigenraam- de Bruijn (overleden op 28 maart, 90 jaar). Zeer zorgzaam en betrokken was ze, dapper als het nodig was, eerlijk en direct, innemend en belangstellend. Het verlies van haar man Cees van wie ze veel hield was een groot verdriet, haar kinderen en wie bij hen horen waren haar zéér lief en de klein- en achterkleinkinderen een grote bron van vreugde. Twee jaar geleden leek haar einde nabij na een val, maar ze krabbelde op. Tot ze langzaam achteruit ging en veel zorg en aandacht nodig had. Dat was zwaar voor haar én voor haar kinderen die heel erg om haar heen waren. Ondanks de moeiten die ze kende en het feit dat ze een bewogen leven kende, kon ze erg genieten. Janny had een groot vertrouwen, maar hoewel ze verlangde naar de dood, had ze het zwaar met het loslaten. Ze is omringd door liefde overleden. Op 2 april was het afscheid in de aula van crematorium De Dijk in Maasssluis.
Petra Nijboer

In memoriam Jan Bartele Timmers
Op 19 maart 2021 is in de leeftijd van 90 jaar Jan Bartele Timmers overleden. In de woonkamer van hun huis aan de Aalscholverlaan hangt een klein schilderijtje met een kerkinterieur. Overduidelijk een oude kerk met grote pilaren. De schilder geeft de toeschouwer een blik op het prachtige orgel. Dit schilderijtje zegt wel iets over het leven van Jan. Groot van postuur had hij wel iets van de pilaar in de kerk. Robuust in zijn overtuiging niet in de laatste plaats wat zijn geloof betreft. En toch ook minder star dan je op het eerste oog zou zeggen. Het orgel en de muziek nemen een grote plaats in, in zijn leven. Zingen was voor hem een lust. Het Vlaardings Mannenkoor Orpheus heeft veel aan hem te danken. Jan zou niet willen dat we hem hier vandaag ophemelen. Zoveel is zeker, Zijn vrouw Bep, de kinderen, klein- en achterkleinkinderen gaan zijn liefde en aandacht missen. Met hen zijn ook wij dankbaar wat Jan voor de kerk heeft betekend.
ds. Hugo Habekotté

In memoriam Chris Clarijs
Op maandag 13 maart is plotseling overleden Chris Clarijs in de leeftijd van 85 jaar. Een uur eerder heeft hij nog samen met zijn vrouw Sjaan zijn stem uitgebracht in verband met de verkiezingen. Niets wijst er dan al op dat […]. Chris wordt door velen herinnert als joviale man, die voor de bewoners van de Amsterdamlaan onder andere sjoelpartijtjes organiseerde. De vele bloemen en kaarten die Sjaan na zijn overlijden ontvangt, zijn daarvan het bewijs.
In het gesprek dat ik enkele maanden geleden met hem heb, zegt hij dat hij nog wel gelooft, maar weinig meer heeft met de kerk als instituut. Hij is vroeger misdienaar geweest en was als kind nog geïnteresseerd. Het wereldgebeuren heeft hem aan het twijfelen gebracht. Een vraag die terugkeert: Waarom laat God dit allemaal toe.
Op dertig jarige leeftijd heeft Chris een ernstig bedrijfsongeval gehad. Hij is altijd blijven werken, maar dit had wel beperkingen.
Enkele regels uit de tekst die ik tijdens mijn bezoek aan hem en zijn vrouw Sjaan lees, wil ik ter nagedachtenis delen:
Liefde is een groot woord
en tegelijk klein, bescheiden.
Liefde bloeit op in aanwezigheid en nabijheid.
Liefde is de groeikracht van alles wat leeft.

Wij wensen zijn vrouw Sjaan, de vier kinderen en kleinkinderen Gods nabijheid in de komende tijd. 
ds. Hugo Habekotté

Wij gedenken: Piet Moerman (geboren: 14 december 1932- overleden: 15 februari 2021)
In de vroege ochtend van maandag 15 februari is Piet Moerman overleden in het Zonnehuis.
Piet is geboren op 14 december 1932 in Rotterdam, zijn jeugd in een groot gezin was lang niet altijd makkelijk, en hij heeft nog bewust de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Hij is in 1956 getrouwd met zijn grote liefde Miep. De eerste ruim 20 jaar van zijn leven werkte hij als huisschilder, daarna heeft hij ruim 22 jaar gewerkt als technisch onderwijsassistent op het Groen van Prinsterercollege hier in Vlaardingen. Piet en Miep werden gezegend met 2 kinderen (Nelleke en Jan). Piet had veel interesse in de prehistorie, maar ook cultuur. Hij heeft over de prehistorie zelfs een boek geschreven: Op het spoor van de Neanderthal-mens. Over het geloof sprak Piet niet veel, het was een doener: zijn geloof kwam tot uiting door zijn liefde voor de naaste. Hij had met name liefde voor Oost-Europa, Hongarije werd een tweede vaderland. Samen met Miep trok hij vele jaren naar Hongarije om daar kleding te brengen bij kerken en voorgangers, die weer voor verdere verspreiding zorgden. Bij het Kerkcentrum Holy was Piet actief voor de oud papieracties t.b.v. Roemenië. Vele jaren heeft hij zich ook ingezet voor stichting Spoetnik in Vlaardingen. Voor al dat vele liefdadigheidswerk kreeg hij na 25 jaar ook uiteindelijk een lintje "Lid in de Orde van Oranje-Nassau". De laatste paar jaar ging gepaard met verlies van gezondheid. In 2018 kwam hij in het Zonnehuis. Iedere middag bezocht zijn lieve vrouw Miep hem.
In Piet verliezen we een liefdevolle man, echtgenoot, vader. Hij kwam ook altijd heel zachtmoedig en bescheiden over.
Trouw bezocht hij in het Zonnehuis ook de kerkdiensten op zondag, en hij deed ook wel mee aan gespreksgroepen. Steeds was het wel ook een stukje inleveren van gezondheid, 2 weken voor zijn overlijden was ik nog bij hem, en toen konden we nog met hem bidden en hem de zegen van God meegeven. Daarna is het toen snel gegaan, zijn verlangen was er om naar de Heere God te gaan in de hemel. Op vrijdag 19 februari stonden we op begraafplaats Holy in een dankdienst voor zijn leven stil bij de trouwtekst: "Daarom zeg Ik u: Weest niet bezorgd over uw leven" (Matteus 6: 19). Een tekst die eigenlijk ook heel het huwelijk van Piet en Miep is mee gegaan. We luisterden naar liederen van het koor van de Crystal Cathedral van een CD van Hour of Power. Piet vond dit prachtige nummers, en in het bijbehorende CD-boekje had hij allerlei aantekeningen gemaakt.
Laten we in deze tijd van verdriet en verlies bidden voor Miep en de kinderen en andere familie en vrienden. Dat zij zich getroost mogen weten door de Levende God die er altijd is en voor ons zorgt.
Ds. Leendert Smit, Geestelijk Verzorger Het Zonnehuis Vlaardingen.

Wij gedenken Robert van der Meer (overleden op 10 februari, 78 jaar). Samen met Mattie woonde Rob sinds 2018 in de Wilgenhoeve in Hei- en Boeicop, waar ze heel erg op hun plek waren, maar ze hoorden nog altijd bij onze gemeente. Ze waren elkaars grote liefde. Op zijn kinderen en kleinkinderen was Rob trots. Als vader was hij streng maar rechtvaardig, duidelijk, en liefdevol troostend. Rob was een lieve en betrokken man, hij kon goed met mensen omgaan, was trouw en een man van verbinding en van delen.
Rob was een onderwijzer in hart en nieren. Samen met Mattie was hij ook heel betrokken bij de gemeente. Zijn geloof was belangrijk en een steun voor hem. Hij was ruimdenkend en had een grote liefde voor zingen en voor de bijbel.
Ondanks de toenemende schemering paste Rob zich aan en was hij veerkrachtig. Ineens ging het slecht de laatste dagen. In alle rust is Rob gegaan na waardvolle dagen die de kinderen samen hebben gevat in de woorden: ‘gelachen, gehuild en gezorgd’. Op 16 februari was in het kerkcentrum het afscheid, waar het thema ‘Licht’ een plek innam. Daarna is Rob begraven op Holy. We denken aan Mattie, de kinderen en kleinkinderen en hopen dat zij zich gedragen mogen weten door het Licht van de Nabije.
Petra Nijboer

Wij gedenken Roelof Lubertus Vernhout (Graaf Walramlaan, overleden op 30 januari,  91 jaar. Hij woonde jaren aan de Zwaluwenlaan, maar verbleef de laatste  periode in Drieënhuysen-Noord. Gelukkig kon zijn geliefde vrouw Waldtraut verhuizen naar de Graaf Walramlaan, en kon ze hem veel bezoeken. Samen kregen ze zoon Waldemar. Schoondochter Thea voelde voor hen beiden als een dochter.
Ruud Vernhout  was integer, liefdevol, zorgzaam, creatief, handig, precies, respectvol naar anderen en veelzijdig. 34 jaar werkte hij bij Shell, muziek en zingen waren zijn passie. Ook sprak hij graag over zijn tijd bij de Marine.
Het ouder worden en daardoor inleveren viel hem zwaar. Thuis blijven wonen ging niet meer, hoe pijnlijk ook.  Onwerkelijk snel kwam het afscheid, maar er is veel dankbaarheid om wie hij was en de vele herinneringen.  Hij was een gelovig mens en een zeer trouwe kerkganger totdat dit niet meer ging.
Op vrijdag 5 februari  was het afscheid in kleine kring op Holy. Voor Ruud Vernhout was zijn houvast dat er Een is die over ons waakt. Dat zijn vrouw Waldtraut, zoon Waldemar en schoondochter Thea zich geborgen mogen weten bij die Ene in hun verdriet.
Petra Nijboer

Wij gedenken Hendrik Nikolaas van der Vorm ( Joke Smitkade 13, overleden op 28 januari, 71 jaar). Samen met zijn geliefde Sophie kreeg hij zoon John, dochter Elzeline en kleindochter Noor op wie hij heel trots was. Na het plotselinge enorme verlies van Sophie kende Henk de rijkdom van een tweede grote liefde: die met Jet.
Henk was  en vriend voor velen:  recht door zee, gul, eerlijk en amicaal, had veel gevoel voor humor en was streng doch rechtvaardig. Zijn zakelijk inzicht zetten hij ook in voor de kerk waarin hij jarenlang van enorme betekenis is geweest. Ook zette hij zich in voor de golfclub.  Praten over gevoelens, daar was hij minder goed in, al opende hij zich wat meer de laatste jaren. Henk was positief van aard, maar ook realistisch toen bleek dat hij niet meer beter kon worden. Omringd door liefde is hij gegaan. En de grootste.. dat is volgens Paulus de liefde. Die woorden klonken bij het afscheid op 3 februari in kerkcentrum Holy.
God bless you… die woorden gaf hij mensen graag mee. Wij bidden Jet, de kinderen, de kleine Noor en iedereen die van Henk hield  toe dat zij zich in hun gemis en verdriet gedragen en gezegend mogen weten.
Petra Nijboer

Wij gedenken Christiaan Abraham de Bruijn, overleden op 13 januari. Hij werd 90 jaar en woonde de laatste periode in Uitzicht. Chris was een zachtaardig, warm en positief mens, iemand die altijd bezig was en met passie de dingen deed waar hij waarde aan hechtte. .Hij stond altijd achter Janneke, er was veel liefde. Als vader en opa was hij trots en liefdevol.
Hij was een zeer gelovig mens en de kerk was heel belangrijk, hij was heel erg betrokken bij onze gemeente. Gods genade beleefde hij als een houvast. Dat klonk ook door in de teksten en liederen tijdens de dankdienst voor zijn leven.
Zijn laatste periode kenmerkte zich door inleveren. Het is heel fijn dat zijn naasten afscheid van hem konden nemen. Omringd door liefde is hij gegaan. Maandag 18 januari was het afscheid op Holy. Wij bidden Janneke, de kinderen , klein- en achterkleinkinderen kracht en liefde toe. Dat zij zich gedragen mogen weten door de God van genade waar Chris zo in geloofde.
Petra Nijboer

Rie van Leeuwen – Brouwer
Op het moment dat ik deze woorden schrijf, ben ik nog vol van haar begrafenis die zojuist heeft plaatsgevonden. De woorden van liefde en dankbaarheid waaraan de kleinkinderen stem geven; de muziek en het lied van Marco Borsato dat door een kleindochter wordt gezongen. De talenten van Rie die op haar kinderen en kleinkinderen zijn overgegaan en vorm krijgen in de dankdienst voor haar leven. Indrukwekkend veelzijdig, het is wat mij als samenvatting van haar leven bijblijft. Haar veelzijdigheid komt tot uitdrukking in de stukjes die zij voor het kerkblad Onderweg schrijft. Niet minder haar maatschappelijke betrokkenheid en inzet voor de kerk en aanverwante verenigingen. Dit alles maakt dat zij door velen wordt gemist. ‘Bist du bei mir.’ Woorden van G.H. Stölzel in de uitvoering van J.S. Bach, staan symbool voor de band met haar man die in 2005 is overleden. Het is deze muziek als handschrift van haar leven die zij doorgeeft aan de generaties na haar. De vanzelfsprekendheid van het antwoord en de bevestiging van liefde geldt in de eerste plaats voor haar kinderen en kleinkinderen en allen die haar bij leven lief zijn geweest. De vanzelfsprekendheid van het antwoord vinden we ook terug in naam die God aan Mozes bekend maakt. Bist du bei mir, en Hij zegt: Ik ben er en ik zal er zijn. In die overtuiging is zijn ingeslapen en mag zij ontwaken in de heerlijkheid bij God. De kinderen en kleinkinderen en allen die in Rie een geliefde missen wensen wij sterkte en Gods nabijheid en zegen in de komende tijd.
ds. Hugo M. Habekotté

Op zaterdag 27 december is overleden Leen Schenk in de leeftijd van 80 jaar. De dankdienst voorafgaande aan de crematie vond plaats op 2 januari jongstleden.
De afgelopen drie jaar woonde Leen samen met zijn vrouw Chris weer in Vlaardingen. Vanwege de eerste verschijnselen van zijn ziekte, verruilen ze Wissenkerke waar ze ongeveer twintig jaar met plezier hebben gewoond, voor hun geboortegrond Vlaardingen. Een creatieve man met het hart op de goede plaats, zo leer ik hem uit de verhalen van Chris de kinderen en kleinkinderen kennen. Ruim een week eerder had ik een afspraak gemaakt in de DrieMaasstede waar hij was opgenomen. Helaas kon het niet doorgaan. ‘En wat zeg je dan […]’. Het zijn de repeterende woorden waarmee zoon Menno zijn herinnering vormgeeft. Er is immers zoveel dat aan Leen, man, vader en opa herinnert. Tijdens de dankdienst voor zijn leven hebben we samen woorden gevonden voor zijn creativiteit, zijn zorgzaamheid en liefde, zijn behulpzaamheid en meedenken. Zo hebben we afscheid genomen in het vertrouwen dat hij voorbij de horizon in Gods heerlijkheid thuis mocht komen. Wij wensen Chris, de kinderen, kleinkinderen en allen die Leen bij leven hebben liefgehad, kracht en troost van de Allerhoogste.
ds. Hugo M. Habekotté

Op zaterdag 19 december is overleden: Andries (André) ter Brugge. Hij mocht 96 jaar worden. André woonde hier in de wijk Holy. Afgelopen maandag namen we afscheid van André met woorden uit de psalmen 32 en 119. Het waren de verzen die hij en zijn vrouw Mia meegekregen hadden tijdens hun huwelijksdienst. Het leven van André werd gespiegeld aan deze verzen. Psalm 32 vers 10-11 zegt: Een slecht mens heeft veel leed te verduren, Maar wie op de Heer vertrouwd wordt met liefde omringd. Verheug u in de Heer, rechtvaardigen, en juich, Zing het uit, allen die oprecht zijn van hart. Doe geen kwaad, dan mag je juichen en zingen. En vers 105 van de 2e psalm zegt: Uw woord is een stralend licht, dat mij de weg door het leven wijst’ (vertaling uit: Het Boek). Zo werden deze woorden uit de Bijbel een leidraad in het leven van André en zijn vrouw. Zo kunnen we de woorden uit de Bijbel van toepassing laten zijn op ons leven anno nu. André leefde volgens deze regels uit de Bijbel en was een geliefd mens. Voor zijn kinderen, zijn kleinkinderen, voor alle mensen om hem heen, voor God. André was betrokken, trouw, had veel mensen om zich heen. Zo heeft André warme, licht en liefde doorgegeven en gepland in de levens van zijn geliefden. In deze wetenschap mochten we André teruggeven aan de aarde, aan God.
We denken aan de zonen Joost en Renske, Jeroen en Cora en de kleinkinderen. We bidden hen kracht, liefde en warmte toe.
Loes Hössen

Op donderdag 10 december is overleden Dirkje Mooiman-Harteveld in de leeftijd van 91 jaar. De begrafenis heeft plaats gehad op dinsdag 15 december vanuit de Aula van begraafplaats Holy.
‘Zij was een hele lieve vrouw.’ Deze kernachtige omschrijving van een gemeentelid uit de Westwijk staat voor de indruk die Dirkje bij velen heeft achtergelaten. In de dankdienst voor haar leven heb ik het als volgt verwoord: ‘Tot op hoge leeftijd bezat zij de bijzondere gave geborgenheid, troost en liefde te geven.’ Ze maakte makkelijk contact en mocht zich verheugen in een grote schare van vrienden en bekenden, die haar tot het laatst trouw hebben bezocht. Zijn moeite en verdriet haar niet bespaard gebleven – haar man overleed toen zij zelf nog maar 53 jaar was, ze bleef niet bij de pakken neerzitten. Dat geldt ook voor het afgelopen jaar, waarin het Covid-virus voor tal van beperkingen heeft gezorgd. Lange tijd was er de hoop dat zij er door zou komen. Het mocht niet zo zijn. Dat haar kinderen vanwege hetzelfde virus, het laatste afscheid via de livestream moesten bijwonen, is extra verdrietig. De lieve woorden van klein- en achterkleinkinderen en het vioolspel van Olivia hebben veel goed gemaakt. Wij wensen Co en Marja, Jan en Conny, klein – en achterkleinkinderen, familie, vrienden en bekenden sterkte en Gods nabijheid en troost toe.
Ds. Hugo Habekotté

Op maandag 7 december is overleden: Ester Vegt op de leeftijd van 91 jaar. Esther woonde de laatste jaren van haar leven in zorginstelling De Meerpaal. Zij was vele jaren een trouw en betrokken deelneemster aan de Bijbelkring aldaar. Zij genoot van de liederen die gezongen werden, deed actief mee met de gesprekken die over de Bijbelteksten gevoerd werden. Tot dat zij deze gesprekken niet meer voldoende kon volgen en zij ook lichamelijk achteruitging. Wat miste zij deze woensdagmiddagen. Maar haar vertrouwen in haar Hemelse Vader bleef. Tijdens de afscheidsdienst hebben we Psalm 119 vers 105 gelezen: “Uw woord is een lamp voor mijn voet, een licht op mijn pad”. In de Bijbel in gewone taal staat: Uw woorden zijn voor mij als een lamp in het donker, als een licht in mijn leven. En zo beleefde Ester dat ook. God was voor haar het licht in deze wereld en Gods Woord was een leidraad om haar leven te leven. Zo kwamen de vruchten van de Geest aan bod. Liefde, vriendelijkheid, geloof, geduld, zachtmoedigheid. Het waren allemaal woorden die van toepassing zijn op het leven dat Ester geleefd heeft.  Mensen zijn geboren om relaties te hebben, lief te hebben, tot over de dood heen. Zo had Ester haar kinderen en kleinkinderen lief. Zo leeft Ester voort in hen die haar lief waren. Ester was geliefd bij God en bij mensen. In deze wetenschap mochten we Ester teruggeven aan de aarde, aan God. We denken aan de kinderen en kleinkinderen. We bidden hen kracht, liefde en warmte toe.
Loes Hössen
 
terug